دست خط
اليس الله بكاف عبده...؟

آسمون دلم تیره و تاره   

نیمه شب وقت خواب بیماره

حال و روز حسین و حسن داره 

ساقی تشنه سر به دیواره

مادر سادات پریشونه

عمه ی سادات دلش خونه

با دل خسته عزم سفر کرده

مردی که رنگ صورتش زرده

روزگار خوشی بر نمی گرده

قصه ی چشماش قصه ی درده

چشماشو وقتی که می بنده

نقش رو لب هاش یه لبخنده

مادر سادات پریشونه

عمه ی سادات دلش خونه

پهلوون زمونه زمین گیره

مرحم زخمش، کاسه ای شیره

زخمی غصه از زندگی سیره

زخم رو قلبش، زخم شمشیره

چهره ی کوفه چه بی رنگه

برای مولا دلش تنگه

مادر سادات پریشونه

عمه ی سادات دلش خونه

آسمون دلم تیره و تاره

نیمه شب وقت خواب بیماره

حال و روز حسین و حسن داره

ساقی تشنه سر به دیواره

مادر سادات پریشونه

عمه ی سادات دلش خونه

دیگه امشب دیگه وقت دیداره

روی لب ذکر فاطمه داره

یاد خون روی درب و دیواره

لحظه ی آخر یاد مسماره

پوشیده رخت سیاه زهرا

آقام می خونه بیا زهرا

آسمون دلم تیره و تاره

نیمه شب وقت خواب بیماره

حال و روز حسین و حسن داره

ساقی تشنه سر به دیواره

مادر سادات پریشونه

عمه ی سادات دلش خونه

اسد الله...علی علی... ولی الله...علی علی

___________________________________ 

 از همه ی دوستان، التماس دعا دارم...

 

[ ۱۳۸۸/٦/۱٩ ] [ ۸:٤٥ ‎ب.ظ ] [ مهدی ] [ نظرات () ]

سلام دوستان

وقتی می گن افطار، یاد حلیم می افتم! یاد حلیمی که هر سال با شور و اشتیاق می رم می خرم و میارم خونه دور خانواده با هم می خوریم.

وقتی می گن افطار، یاد قدیما می افتم که همه خونه ی مادربزرگم بودیم. موقع افطار یه سفره دراااااااز می انداختیم از اینور هال تا اونور هال! یادش بخیر...

وقتی می گن افطار، یاد ربنای استاد شجریان می افتم، ربنایی که از بچگی تو گوشمه...

وقتی می گن افطار، یاد تواشیح اسماء الاحسنی می افتم، خیلی دوسش دارم!

وقتی می گن افطار، یاد این می افتم که از صبح هیچی نخوردم و منتظر افطار هستم!

وقتی می گن افطار، یاد این می افتم که به خاطر خدا یه صبح تا شب رو صبر کردم و به خاطرش روزه گرفتم...

وقتی می گن افطار...شما یاد چی می افتین؟

[ ۱۳۸۸/٦/٩ ] [ ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ ] [ مهدی ] [ نظرات () ]

امام رضا علیه‏السلام به نقل از پدرانش علیهم‏السلام، از امام علی علیه ‏السلام روایت می‌کند: روزی، پیامبر خدا برای ما خطبه خواند و فرمود:   

«ای مردم! همانا ماه خدا، همراه با برکت و رحمت و آمرزش، به شما روی آورده است؛ ماهی که نزد خدا برترینِ ماه‏هاست و روزهایش برترینِ روزها، شب‏هایش برترینِ شب‏ها و ساعاتش برترینِ ساعات است .   

ماهی است که در آن به میهمانی خدا دعوت شده‏اید و از شایستگانِ کرامت الهی قرار داده شده‏اید . نَفَس‏هایتان در آن، تسبیح است، خوابتان در آن، عبادت، عملتان در آن، پذیرفته و دعایتان در آن، مورد اجابت است .    پس با نیّت‏هی راست و دل‏هی پاک، از پروردگارتان بخواهید تا برای روزه‏داریِ آن و تلاوت کتاب خویش، توفیقتان دهد؛ چرا که بدبخت، کسی است که در این ماه بزرگ، از آمرزش الهی محروم بماند .   

با گرسنگی و تشنگی خود در این ماه، گرسنگی و تشنگیِ روز قیامت را یاد کنید؛ به نیازمندان و بینوایانتان صدقه بدهید؛ به بزرگان خود احترام، و بر کوچک‏هایتان ترحّم، و به بستگانتان نیکی کنید. زبانتان را نگه دارید؛ چشم‏هایتان را از آنچه نگاه به آن حلال نیست، بپوشانید؛ گوش‏هایتان را از آنچه شنیدنش حلال نیست، فرو بندید؛ به یتیمان مردم، محبّت کنید تا بر یتیمان شما محبّت ورزند؛ از گناهانتان به پیشگاه خداوند توبه کنید؛

در هنگام نمازها، دستانتان را بر آستان او به دعا بلند کنید، که آن هنگام (وقت نماز)، برترینِ ساعت‏هاست و خداوند با نظر رحمت به بندگانش می‏نگرد و هر گاه با او مناجات کنند، پاسخشان می‏دهد و چون او را صدا بزنند، جوابشان می‏گوید و چون او را بخوانند، اجابتشان می‏کند .   

پس با نیّت‏هی راست و دل‏هی پاک، از پروردگارتان بخواهید تا برای روزه‏داریِ آن و تلاوت کتاب خویش، توفیقتان دهد؛ چرا که بدبخت، کسی است که در این ماه بزرگ، از آمرزش الهی محروم بماند .

ای مردم! جان‏هی شما در گرو کارهی شماست، پس با آمرزش‏خواهی خود، آنها را آزاد سازید؛ و پشت‏هی شما از بار گناهانتان سنگین است، پس با طول دادن سجده‏هی خود، آنها را سبک کنید، و بدانید که خداوند ـ که یادش والاست ـ به عزّت خود، سوگند خورده است که نمازگزاران و سجده‏کنندگان را عذاب نمی‏کند و در روزی که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان [برای حساب ]می‏ایستند، آنان را با آتش، هراسان نمی‏سازد .     

ای مردم! هر کس از شما در این ماه، روزه‏داری را افطار دهد، پاداش او برای آن، نزد خدا، آزاد کردن یک برده و آمرزش گناهان گذشته اوست.»    

پس گفتند: ای پیامبر خدا ! همه ما تواناییِ این کار را نداریم!   

پیامبر صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله فرمود: «خود را از آتش نگه دارید، هر چند با یک دانه خرما؛ خود را از آتش نگه دارید، هر چند با یک جرعه آب .   

ای مردم! هر کس اخلاقش را در این ماه، نیکو سازد، برای او وسیله عبور از صراط خواهد بود، در آن روز که گام‏ها بر صراط می‏لغزد؛ و هر کس در این ماه بر بردگان خود آسان بگیرد، خداوند حساب او را سبک خواهد گرفت؛ و هر کس در این ماه، شرّ خود را [از دیگران] باز دارد، خداوند در روز دیدارش، غضب خویش را از او باز خواهد داشت؛ و هر کس در این ماه، یتیمی را گرامی بدارد، در روز دیدار، خداوند، گرامی‏اش خواهد داشت؛ و هر کس در آن به خویشاوند خود نیکی کند، در روز دیدار، خداوند با رحمتش به او نیکی خواهد کرد؛ و هر کس در آن از خویشان خود ببُرد، خداوند در روز دیدار، رحمتش را از او قطع خواهد نمود؛ و هر کس در آن، نماز مستحبّی بخواند، برای او دوری از آتش، نوشته می‏شود؛ و هر کس واجبی را در آن ادا کند، پاداش کسی را دارد که هفتاد واجب را در ماه‏هی دیگر، ادا کرده است؛ و هر کس در آن بر من زیاد صلوات بفرستد، خداوند در روزی که وزنه اعمال، سبک می‏شود، وزنه اعمال او را بیفزاید؛ و هر کس در آن، آیه‏ی از قرآن تلاوت کند، پاداش کسی را دارد که در ماه‏هی دیگر ، ختم قرآن کرده است .   

ای مردم! در این ماه، درهی بهشت، بازند. پس، از پروردگارتان بخواهید که آنها را بر شما نبندد؛ و درهی دوزخ، بسته‏اند. پس، از پروردگارتان بخواهید که آنها را بر شما نگشاید؛ و شیطان‏ها در بندند. پس، از پروردگارتان بخواهید که آنها را بر شما مسلّط نسازد.»    

من برخاستم و گفتم: ی پیامبر خدا! برترینِ کارها در این ماه چیست؟   

فرمود: «ای ابوالحسن! برترینِ کارها در این ماه، پرهیز از حرام ‏های الهی است.» سپس گریست.

مقام حضرت علی علیه السلام  

گفتم: ای پیامبر خدا! سبب گریه شما چیست؟   

فرمود: «ای علی! بر این می‏گریم که حرمت تو را در این ماه می ‏شکنند. گویا می‏بینم تو در حال نماز برای پروردگار خویشی، که نگون‏بخت ‏ترینِ اوّلین و آخرین، همو که برادر پی ‏کننده ناقه قوم ثمود است، برمی ‏خیزد و بر فرق سرت ضربتی می‏زند و محاسنت، از خون سرت، رنگین می‏شود.»   

گفتم: ای پیامبر خدا! آیا در آن حالت، دینم سالم است؟   

فرمود: «دینت، سالم است.»    

سپس فرمود: «ای علی! هر کس تو را بکشد، مرا کشته است و هر کس تو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر کس تو را ناسزا گوید، مرا ناسزا گفته است؛ چرا که تو از من هستی، همچون جان من . روح تو، از روح من است و سرشت تو، از سرشت من . خدی متعال، من و تو را آفرید و من و تو را برگزید و مرا برای پیامبرای، و تو را برای امامت، انتخاب کرد. هر کس امامت تو را انکار کند، نبوّت مرا انکار کرده است.   

من برخاستم و گفتم: ای پیامبر خدا! برترینِ کارها در این ماه چیست؟   

فرمود: «ای ابوالحسن! برترینِ کارها در این ماه، پرهیز از حرام‏های الهی است.» سپس گریست.

ای علی! تو وصیّ من، پدر فرزندان من، همسر دختر من و جانشین من بر امّتم هستی، در حال حیاتم و پس از مرگم. فرمان تو، فرمان من است و نهی تو، نهی من است. سوگند به خدایی که مرا به نبوّت برانگیخت و مرا بهترینِ آفریدگان قرار داد، تو حجّت پروردگار بر خلق اویی و امین او بر رازش و جانشین او بر بندگانش.»

کتاب ماه خدا، محمدی ری شهری، ج 1، ص 160.

[ ۱۳۸۸/٦/٤ ] [ ٢:٢٤ ‎ب.ظ ] [ مهدی ] [ نظرات () ]
درباره وبلاگ

عبد من عبید آل محمد...
نويسندگان
موضوعات وب
 
امکانات وب